მე და ჰამლეტი ერთად ვისხედით და საუბარი უცნობებზე ჩამოვარდა, როგორც დამპალი ვაშლი ვარდება მიწაზე. რა გავლენა აქვთ უცნობ ადამიანებს ჩვენს ცხოვრებაზე, საიდან მოდიან და სად მიდიან, ან რატომ არ მოდიან? ამ და კიდევ ბევრ კითხვაზე ვცდილობდით პასუხის გაცემას მე და ჰამლეტი. აბა, ჰამლეტი რის ჰამლეტი იქნებოდა, რაიმე ისტორია რომ არ ჰქონოდა თემასთან დაკავშირებით, ისტორია ასეთია:

ჰამლეტი, უცნობი ქალი ავტობუსში და მისი სულელური შეცდომა

2002 წელი იყო. როგორც იქნა ავტობუსი მოვიდა და მეც დიდი გაჭირვებით ავფოფხდი. გამიმართლა და ასასვლელ საფეხურზე მერგო საპატიო ადგილი, მე რა თუ ფაქტიურად ცალ ფეხზე ვიდექი და უცნობი ადამიანი მაწვებოდა თავისი უკანალით –რაც მთავარია ავტობუსში ვიყავი. ავტობუსი დაიძრა, ხალხი ცოტა შეჯანჯღარდა და უფრო თავისუფლად დავდეგი ფეხზე, წელში გაიმართაო რომ ამბობენ ახლად გამდიდრებულ კაცზე, აი, ჩემზეც შეიძლებოდა მაგის თქმა, ოღონდ პირდაპირი გაგებით.

მყარად დავდექი თუ არა ფეხზე, თავი ავწიე და რას ვხედავ – ულამაზესი გოგო დგას ჩემთან ახლოს, საოცრად მშვიდი სახით, ღრმა ჩაფიქრებული ლამაზი თვალებით, ნაზი და გამოკვეთილი ნაკვთიანი სახე ჰქონდა. ლამაზი, სიცივისგან ოდნავ დაშაშრული ტუჩები, პატარა და საყვარელ ყურებს ტალღოვანი თმა უფარავდა. და თითები? მსგავსი სილამაზე არაფერი მინახავს. მის ხელს დიდი ხანი ვაკვირდებოდი, რადგან სკამის საზურგეზე იყო ჩაჭიდებული.

მანამდე ავტობუსში არავინ გამიცვნია, საერთოდ ძნელია ჩემთვის ეგეთი რაღაცეები. არა და მაგ დროს ჯერ კიდევ ყველას არ ჰქონდა მობილური ტელეფონი და გაცნობის ერთ–ერთი საშუალება– რომელი საათია?– ჯერ კიდევ შეიძლებოდა რომ გამომეყენებინა. ახლა ეგ მეთოდი სრულიად გამოუსადეგარი გახდა, მაგრამ რას იზავ, არც მზის საათების დროს იყო მაგის საშუალება. ძალიან მოკლე პერიოდში მოუწია არსებობამ.

ჰოდა, რას ვამბობდი, ის გოგო რომელიც ჩემთვის აქამდე უცნობად დარჩა, დღემდე მახსოვს და ხშირად ვიხსენებ ხოლმე. იქნებ მაშინ გამებედა კიდეც და გამოვლაპარაკებოდი, გავხდებოდით ნაცნობები და ერთად ვიხოვრებდით, მაგრამ დავუნახე რომ თითზე ბეჭედი ეკეთა. აქ შევცდი მწარედ, ამ შეცდომას მერჩივნა ორი ქოთანი მწარე წიწაკა შემეჭამა. შეცდომა კი იქ დავუშვი, რომ ის ბეჭედი ჩვეულებრივი იყო და არა საქორწილო, თან მარცხენა ხელზე ეკეთა, ამას მოგვიანებით მივხდი. მარცხენაზე თუ მარჯვენაზე? აუ, სულ მერევა რა ეგ, ვეღარ დავიმახსოვრე რომელ ხელზე უკეთიათ საქორწილო ბეჭედი.

ამის შემდეგ ჰამლეტი გაუთავებელ წუწუნს მოჰყვა, როგორც სჩვევია, მაშინ რომ გაბედულად მოვქცეულიყავი სხვანაირად წავიდოდა ჩემი ცხოვრებაო, ყვავმა დასჩხავლა ჩემ ბედსო და ა.შ.

არადა სად აღარ შეხვდებით უცნობებს, ყველგან ისინი არიან: ქუჩაში, ბაზარში, კინოში, მაღაზიებში, მატარებელში… ხვალ ქუჩაში გავალ და ისევ შემხვდება, უცნობი ნომრით 1 457 211. ჩემი მეგობრის ბედი რომ არ გავიზიარო, თუკი მეც მომეწონა ვინმე უცნობი ქალი, მივალ და ვეტყი: გამარჯობა, თქვენ “დაპატიმრებული” ხართ ჩემი მეხსიერების მიერ, თქვენი ნომერია ნაცნობი 2 408.

მაშინ როცა თინა კანდელაკი სატელევიზიო ეთერში გასვლის წინ საგრიმიოროში იჯდა და ვიზაჟისტი ფუნჯით გრიმს უკეთებდა, ამ დროს, სადღაც მაროკოში არქეოლოგები თავიაანთ ფუნჯებს ისევე ნაზად უსმევდნენ მიწას, როგორც ვიზაჟისტი თინას ლოყებს. არქეოლოგებმა თხარეს, თხარეს და ყველაზე ძველი სამკაულები გამოთხარეს. სამკაულები შეიძლება ძალიან ხმამაღალი ნათქვამია, მაგრამ რა ვქნა, ასეა, თქვენ წაიკითხეთ ხმადაბლა. ნაპოვნი მძივი 82 000 წლის წინანდელი აღმოჩნდა და სულ ცოტათი გაასწრო მანამდე ყველაზე უძველესად მიჩნეულ მძივს წლოვანებით. დიახ, ქალს არ ეკითხებიან ასაკს, მაგრამ ეკითხებიან სამკაულებს.

უდავოა, ქალს ნამდვილად ამშვენებს სამკაულები. როგორც ვიცი უყვართ კიდეც როცა კაცები ჩუქნიან ლამაზ ყელსაბამს, ალბათ იმაზე მეტად, ვიდრე კაცებს – ჩუქება. თუმცა, სამკაულსაც გააჩნია ბოლოს და ბოლოს.

8,5 მილიონ დოლარიანი საყურე და 3 მილიონ დოლარიანი ყელსაბამი. ვაღიარებ, ყელსაბამი ძალიან ლამაზია.

როგორც გავიგე, ყველაზე ძვირად ღირებული საყურე 8,5 მილიონი დოლარი ღირს, შემდეგ მოდის კოლომბიური ზურმუხტებით დამშვენებული ყელსაბამი, მისი ფასი  სულ რაღაც 3 მილიონი დოლარია. კარგით რა, 8 მილიონი ყურზე როგორ უნდა დაიკიდო. ალქაჯების დედოფლად ვაღიარებ მას, ვინც ისე გააბრიყვებს კაცს რომ ეს სამკაულები აყიდინოს.

ახლა კი ჩემი ფავორიტი ყელსაბამი. აი, ისიც, მიესალმეთ.

არ თქვათ არ ვარგაო, მაინც არ დაგიჯერებთ. აქამდე წიგნები მიმაჩნდა საუკეთესო საჩუქრად, ამ ყელსაბამის ნახვის შემდეგ, წიგნებს წიგნი–ყელსაბამიც დაემატა. მისი შეძენა ამ საიტზეა შესაძლებელი. მართალია არც ეს წიგნი–ყელსაბამი ღირს ჩალის ფასი, მაგრამ თუ გინდა, რომ კაცის საუკეთესო სამკაული – ყელზე ხელებ შემოხვეული ქალი – მუდამ ლამაზად გამოიყურებოდეს, მაშინ ჯიბეზეც უნდა გაიკრა ხელი.

სულ სხვანაირი ანჯელინა ჯოლი..

წიგნი–ყელსაბამი ხელნაკეთია და მის ფურცლებზე არაფერი წერია.

წიგნის “თაროები”

ბიჭი “გაქვავებას” აპირებდა, როცა თავზე პოლიციელი დაადგათ მკაცრი სახით და ყოველგვარი ჩახველებისა და შესავლების გარეშე “საქმიანობის” შეწყვეტა, ან ტერიტორიის დატოვება მოსთხოვათ. რაღას იზავდნენ, ტანსაცმელი მოიწესრიგეს, ბიჭმა მოწყვეტილი ღილი აიღო და იქაურობას გაეცალნენ.

სახლიდან გამოსული გრიშა თმების სწორებით ჩაუყვა კიბეებს. იმ დღეს პირველად მიდიოდა  პაემანზე. ჯერ გოგოსთვის არ ეკოცნა და ცოტას ღელავდა. მეორე სართულს რომ მიუახლოვდა გრიშას ჩუმი ხმები შემოესმა და შეყოვნდა, ფრთხილად ჩაიხედა დაბლა, სადაც კარებზე მიყრდნობილი ქალ–ვაჟი დაინახა. “აქვე დაგიკერო ღილი თუ სახლში შევიდეთ?”– სიცილით ჰკითხა გოგომ ბიჭს. ბიჭმა არაფერი უპასუხა და ზასაობა გააგრძელა. გრიშას ბევრი პორნო ჰქონდა დაგემოვნებული, მაგრამ რეალურად ნანახმა ვნებიანმა სცენამ ძალიან იმოქმედა მასზე. ერთი დიდი ნერწყვი გადაყლაპა და ხელი შარვლისკენ წაიღო, ღილები შეიხსნა… ამ დროს მისმა ტელეფონმა დარეკა. დაბნეულმა ბიჭმა სასხრაფოდ ამოიღო ხელი ტრუსიკიდან, მერე ტელეფონი ჯიბიდან: “ალო, გისმენთ”, (…), “არა, მე არ ვარ, სხვაგან მოხვდით”. ბედი არ გინდა! ქვევით ჩაიხედა და დაინახა კარები როგორ მოიკეტა. გრიშამ ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და გზა განაგრძო.

გრიშა სკვერში შევიდა, სკამზე დაჯდა და ლოდინი დაიწყო. გოგოც მალე გამოჩნდა. მიესალმნენ ერთმანეთს და საუბარი გააბეს. ასე ისაუბრეს ნახევარი საათი და გოგო წასასვლელად წამოდგა. წასვილ წინ გრიშას გამჭოლი მზერით შეხედა და დამცინავი ტონით უთხრა: “მომავალში, სხვა გოგოს როცა შეხვდები, შარვალზე ღილების შეკვრა არ დაგავიწყდეს. სასაცილო ტიპი კი ხარ ისე, მაგრამ მე აღარ მომწერო”.

ჩაფლავებული პირველი პაემნის შემდეგ გრიშამ ყურსასმენები გაიკეთა და სახლისკენ წავიდა. ისეთი გრძნობა ჰქონდა, თითქოს მაგრად იყო ნაცემი. ამ გრძნობას ის სიმღერაც უძლიერებდა, რომელსაც უსმენდა – Maroon 5 – Misery. იგი იმდენად გაითიშა, ქუჩის გადაკვეთისას თვალის დახამხამება ვერ მოასწრო, ისე დაეჯახა მანქანა.

თვალი რომ გაახილა პირველად ნათურის შუქი გაარჩია და მხოლოდ ამის შემდეგ ახალგაზრდა ექთანი გოგონას სახე, რომელიც ეშმაკურად უღიმოდა და ეუბნებოდა,– “ყველაფერი კარგად იქნება”, – ექთანში მან დღისით კიბეებზე, კარებზე აკრული ქალის სახე ამოიცნო.

არა, მოთხრობების წერა არ დამიწყია, უბრალოდ ერთ ფილმზე მინდოდა მომეყოლა და ერთგვარი ჟურნალი შემოგთავაზეთ. თავად ფილმი ფრანგული გახლავთ, The Beating of the Butterfly’s Wings, ჟანრი: კომედიური მელოდრამა. ფილმს არც ვნახავდი რომ არა ოდრი ტოტუ. ფილმი 2000 წელს გამოვიდა კინოეკრანებზე, მაშინ როცა ოდრი ტოტუ, ჯერ არ იყო ამელი, საიდანაც ყველას შეგვაყვარა თავი, ამ მართლაც გენიალური ფილმიდან.

მინდა გითხრათ, რომ ჩემ მიერ მოყოლილი ჟურნალის სიუჟეტი პირდაპირ ეხმიანება ფილმის სიუჟეტს. ანუ, ფილმის რეჟისორს სურს დაგვარწმუნოს იმაში, რომ შემთხვევითობა არ არსებობს, სამყარო დეტერმინისტულია, ყველაფერი ერთმანეთზეა გადახლართული და ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალმაც კი შესაძლოა მთლიანად შეცვალოს ადამიანის ცხოვრება, თუნდაც ისეთი დაუჯერებელი რამ, როგორიც პეპლის მიერ მსუბუქად მოქნეული ფრთების გამო ამოვარდნილი ქარბუქია. ამ თემაზე უამრავი თეორია არსებობს, როგორიცაა “ქაოსის თეორია”, “პეპლის ეფექტი”, “დომინოს პრინციპი”.

რადგან შესავალი დიდი გამომივიდა, ფილმზე ბევრს აღარ დავწერ, პრინციპში სათქმელიც ბევრი არაფერია. მართალია ცუდი საცქერი ნამდვილად არ არის, მაგრამ არც შედევრია – საშუალო დონის ფილმია. ჩემი შეფასებაა 6/10. (იხილეთ ფილმი ონლაინში)

პ.ს. იმედია, ამ პოსტის წაკითხვა რაიმე უარყოფით გავლენას არ იქონიებს მკითხველებზე. გამიხარდება პირიქით თუ იქნება, მაგალითად კითხვის დროს გვერდით მდგარი ცხელი ყავის არსებობა თუ დაგავიწყდათ და ენის დაწვას გადაურჩით.

ილუსტრაციამ შთამაგონა. შევხედე თუ არა თავში საბეჭდი მანქანის კლავიშების კაკუნის ხმა გაისმა. დაუნდობლად ამუშავდა მანქანა. მომეჩვენა რომ კლავიშზე ხელის დარტყმით წამომართული რკინის სვეტის მაგივრად, რომელიც ქაღალდზე ანაბეჭდს ტოვებს, ძველებური ქვის სასროლი მანქანები მიშენდნენ დიდ ლოდებს. ასოების ნაცვლად მანქანა ლოდებს მესროდა. ქვები “ბრძოლის ველზე” დაცემისთანავე სკდებოდნენ და მელნად იღვრებოდნენ. ყველაფერი მელნისფრად შეიღება. გააფრთრებული ბძოლისას, ჩემი ტვინი, ცდილობდა დროულად შეეშრო მელანი და ყველა ფიქრი სწორად აღებეჭდა ზედაპირზე, მაგრამ შეუჩერებელი მელნის ტალღები ძველს შლიდა და ახალს წერდა. ახლა კომპიუტერის კლავიატურაზე კაკუნით ვცდილობ ცოტაოდენი ვირტუალური მელანი აქ გადმოვღვარო და იქნებ როგორმე ვიხსნა ტვინი მელანში ჩაძირვისგან.

ჯერ ბავშვობა გამახსენდა. სკოლიდან დედაჩემის სამსახურში მივდიოდი, მინიმუმ ორი ხუთიანით ჩანთაში, მორცხვად შევდიოდი ოთახში და თუ საშუალება იყო დედის მაგიდასთან ვჯდებოდი – დიდი, შავი საბეჭდი მანქანის წინ. ფეხებს მაგიდის ქვეშ სკივრზე ვაწყობდი (სკივრში ზოგჯერ საჭმელიც ინახებოდა) და უმისამართოდ ვაბღარტუნებდი თითებს კლავიშებზე. გავიდა დრო და მთელი მსოფლიო საბეჭდი მანქნიდან კომპიუტერზე გადაჯდა.

არა და საბეჭდმა მანქანამ ფასდაუდებელი ღვაწლი გასწია XX საუკუნეში. ის ყვალა დაწესებულების აუცილებელი ატრიბუტი იყო. ამ დროს გაჩნდა ახალი, მბეჭდავის პროფესია, რომელიც მთლიანად ქალების საქმედ იქცა. მე თუ მკითხავთ ქალების სამზარეულოდან საზოგადოებრივ ასპარეზზე გამოსვლას საბეჭდმა მანქანებმა ძალიან შეუწყეს ხელი, ყოველ შემთხვევაში გარკვეული წვლილი ნამდვილად მიუძღვით. (გაგეცინებათ და თავიდან ფიზიოლოგები ფიქრობდნენ, რომ მანქანაზე ბეჭვდა პრობლემებს შეუქმნიდა ქალს მშობიარობის დროს).

ასევე გასული საუკუნის ძირითადი ლიტერატურული ნაწარმოებებიც საბეჭდ მანქანაზე კაკუნით შეიქმნა. მართალია გრაფომან მწერლებს ხელით წერა ერჩივნათ, მაგრამ ბევრსაც შეუყვარდა იგი. როგორც ამბობენ საბეჭდი მანქანის ხმა, ნიცშეს თავის ტკივილზე ტკივილგამაყუჩებელივით მოქმედებდა.

საინტერესოა რა გავლენას ახდენს ლიტერატურაზე წერის სხვადასხვა საშუალებები. გასაგებია რომ გადამწყვეტი ის ეპოქაა რა ეპოქაშიც მწერალი ცხოვრობს, მაგრამ რაღაც ვერ წარმომიდგენია დენ ბრაუნის მიერ ბატის ფრთით დაწერილი რომანი. ფაქტია რომ კომპიუტერმა კიდევ უფრო ააჩქარა ტექტსის აკრეფვის ტემპი და შესაძლოა ეს ქვეცნობიერად ცვლის კიდეც ტექსტის შინაარს. მოკლედ, არ ვიცი.

რაც ვიცი იმას ვიტყვი: კარგი იქნებოდა ერთი ჯადოსნური საბეჭდი მანქანა მქონდეს, ისეთი, მასზე რა სიტყვებსაც ავრეფდი, წინასწარ ჩაფიქრებული ადამიანის სხეულზე ჩნდებოდეს – კარგად გავერთობოდი. მაგალითად რომელიმე უნამუსო პოლიტიკოსი ტელევიზიით პირდაპირ ეთერში მორიგი ტყუილების ლაპარაკს რომ მოჰყვებოდა, ამ დროს შუბლზე ამოვუბეჭდავდი: – იტყუება! გარდა ამისა, უცნობ ქალს ფეხის თითებზე დავაწერდი – მიყვარხარ! მეც იგივეს დავიწერდი და ამის წყალობით ადვილად მოვძებნიდით ერთმანეთს. მასთან შეხვედრისას ერთმანეთს ფეხისგულებს მივადებდით, როგორც ეს კურ ვონეგუტის წიგნშია (“აკვანი კატისთვის”) და ამ რიტუალით ჩვენს შორის დამყარდებოდა იდეალური და ჰარმონიული სასიყვარულო ურთიერთობა, რისი გამომწვევი ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი დეტალი თითებზე დაწერილი სიტყვები იქნებოდა. (არა რა, ერთი საბეჭდი მანქანა ნამდვილად მჭირდება).

ზოგჯერ, იმდენად ვკადნიერდები, მგონია რომ ნებისმიერ ერთ სიტყვაზე შემიძლია პოსტის დაწერა, ხშირად კი გაყინულ თევზს ვემსგავსები და ცარიელი თვალებით ვიყურები აქეთ–იქით. აი, დღეს პი–ს დაბადების დღეა და ვერაფრით ვახერხებ მილოცვას. მეჩვენება, თითქოს სადაცაა “კრაკადილი” გენა მოვა, გადამყლაპავს, მერე ჩემი მონელების პროცესში ნიანგის ცრემლებს დაღვრის და თან ცნობილ სიმღერას იმღერებს ირონიული ტონით და ნიშნისმოგებით: сожалению день рождения, только раз в году. ორიოდე სიტყვით მაინც უნდა მივულოცო პი–ს თორემ მოვიდა ნიანგი.

დავიწყოთ იქიდან, თუ რატომ არის დღეს პი–ს იუბილე. კალენდარს შევხედოთ და ვნახოთ რა თარიღია: 14 მარტი. ახლა ეს თარიღი ციფრებით დავწეროთ: 3.14 –გამოვიდა პი. უფრო მეტი სიზუსტისთვის შეგვიძლია დაბადების ზუსტი დრო დავადგინოთ, (შემდეგი სამი ციფრი წერტილის შემდეგ) ეს არის 1.59 საათი. შევაჯამოთ: პი დაიბადა – 3.14 1: 59. გილოცავ, პი!!!

მინდოდა უფრო სხვანაირი ტორტი მომერთმია, მაგრამ შენ ისეთი ასაკოვანი ხარ, (სამიანის შემდეგ რა რიცხვიც არის ეგ არის პის წლოვანება) რომ მაგ რაოდენობის სანთელს ვერანაირი ზომის ტორტში ვერ ჩავარჭობდი. ყოველწლიურად ცდილობენ პის გამოთვლას და ახალ–ახალ რეკორდს ამყარებენ, მაგრამ ჯერ ვერავინ მოახერხა ბოლომდე გამოთვლა. ბოლო რეკორდი 5 ტრილიონი ციფრია, რომლის გამოსათვლელადაც ძალზედ მძლავრი კომპიუტერი გამოიყენეს. კომპიუტერს ოპერატიული მეხსიერაბა 97 GB ჰქონდა.

ამ დღეებში დარენ არონოვსკის ფილმი “პი” ვნახე, სადაც მთავარ გმირს სჯერა, რომ ნებისმიერი ინფორმაცია ციფრებშია დაშიფრული, რატომაც არა, სრულიად შესაძლებელია. საერთოდ ჩემთვის ძალიან საინტერესოა რიცხვები, სტატისტიკა, თვლა და ყველაფერი რაც რიცხვებთანაა დაკავშირებული.

მაშინ, როცა მსოფლიო ტუალეტის დღეს აღნიშნავს, ერთი თვლის დღე არ უნდა გვქონდეს?! წელიწადში ერთი დღე მთლიანად თვლას უნდა ეთმობოდეს, დავთვალოთ ყველაფერი: კიბეების საფეხურები, (რომელზეც შეიძლება წლებია დავდივართ და არ ვიცით რამდენი საფეხურია) საყვარელი ადამიანის პერანგის ღილების რაოდენობა არ უნდა ვიცოდეთ? (გასაგებია, თუ ვეღარ ითმენ სულაც შემოახევ ყველაფერს, მაგრამ მაინც) საკუთარი წიგნების გვერდების საერთო რაოდენობა, სახლის კედლებზე ჩაამოკიდული სურათების რაოდენობა, მე, მაგალითად მაინტერესებს გარი კასპაროვის მიერ ნათამაშებ საჭადრაკო პარტიებში რამდენი თეთრი ფერის, შავ უჯრებზე მოძრავი კუ იქნა მოკლული და ა.შ. პის გამოთვლას მაინც ვერ ვახერხებთ და ასეთი რაღაცეები მაინც დავთვალოთ.

ბოლოს კი ჩემი ცხოვრების ძალიან პირად ამბებს გაგიმხელთ, ჩემს მიერვე შექმნილი ფილმის საშუალებით. ამ ფილმში თქვენ ნახავთ ყველაფერს რაც აქამდე გადამხდენია:

ქალაქ მასათლანის პორტის საკონტეინერო ტერმინალის შესასვლელიდან გამოდი, ქუჩას გაუყევი და დაახლოებით ხუთას მეტრში გზაჯვარედინი შეგხვდება, მაცხნივ შეუხვევ და პირველივე სახლია მარჯვნივ – მიყრუებული ადგილის პირდაპირ. სახლი რა, უფრო ქოხმახია. კარს გისოსებიანი სარკმელი აქვს დატანებული. იქვე ცალთვალა მოხუცი კაცი ზის, მარჯვენა ხელი და მარცხენა ფეხი არ აქვს და ადგილობრივ სპირტიან სასმელს ყიდის.

ეს მცირე გზამკვლევი ძირითადად მამაკაცებს დაგჭირდებათ, რადგან ამ მისამართებზე მექსიკურ საპორტო ქალაქებში – ქალებში დროის სატარებელი – დაწესებულებები მდებარეობს. არავინ ვიცით წინასწარ დედამიწის რომელ ნაპირზე გაგვრიყავს ბედისწერის ტალღები.

Calle Cuauhtemoctzin, Mexico City 1934;  Henri Cartier-Bresson

მოგეხსენებათ დრო როგორი ვერაგი რამ არის, არავის ინდობს და ერთ დროს ბორდელებში მოღვაწე ნახევრად შიშველი დიდ ტრაკა ქალები, დიდი ოდენობით წითელი ტუჩის საცხით გათხაპნილი ტუჩებით, მსხვილი და დაგრეხილი მძივებით, ტუჩთან ხელოვნური ხალითა და ბოზური ხარხარით თითქმის მთელი სიცოცხლე თავიაანთი სხეულის ვაჭრობით რომ არიან დაკავებულები – მათაც უწევთ პენსიაში გასვლა. ამ დროს ხშირად მარტო რჩებიან და ქუჩაშიც აღარ დაედგომებათ. სწორედ ასეთი ქალბატონებისთვის გაიხსნა თავშესაფარი ქალაქ მეხიკოში, სადაც ოცდაათამდე ყოფილი მეძავი ცხოვრობს. თავშესაფრის გახსნის ინიციატივა ყოფილ სექს–მუშაკს ეკუთვნის. ალბათ, მოხუცები საღამოობით ერთ ოთახში იკრიბებიან და მათ თავს გადამხდარ ამბებს უყვებიან ერთმანეთს.

ძნელია სხვა ადამიანი განსაჯო და არც ვაპირებ ამის გაკეთებას, (მერე რა რომ არ მიყვარს მაგ პროფესიის ადამიანები) მაგრამ ნეტავ რა უნდა გაიხსენონ? ვის რამდენი კლიენტი ჰყავდა ერთ ღამეში? თუ, ვინ რამდენ დოლარიანი იყო? ასეა თუ ისე, ცხოვრობენ ქალები თავშესაფარში და მშვიდად ელოდებიან სიკვდილს. მთავარია სიზმარში კოშმარები არ დაესიზმროთ.

ახლა წარმოვიდგინე, რომ საქართველოში გახსნეს მსგავსი თავშესაფარი – არაა, არავინ მივიდოდა მანდ საცხოვრებლად – ასე მგონია. ჩვენთან მეძავები  სად არიან.

დედამიწაზე არსებულ ხილულ საომარ კომფლიქტებთან ერთად, უხილავი, მაგრამ დაუნდობელი ბრძოლაა გამართული სქესთა შორის. (მიმიქარავს ვარსკვლავური ომები). ამერიკელი სწავლულები იმ დასკვნამდე მივიდნენ, რომ XXI საუკუნეში ქალები საბოლოო გამარჯვებას იზეიმებენ კაცებთან ომში. მეცნიერები მივიდნენ დასკვნამდე, სწავლულებმა დაადგინეს, აღმოაჩინეს – სიმართლე გითხრათ, მსგავსი ფრაზები ცოტა არ იყოს უნდობლობას იწვევს ჩემში, ზოგიერთი მათგანი უბრალოდ სენსაციური განცხადება მგონია და მეტი არაფერი. მიუხედავად ამისა, მოდით, მაინც ვნახოთ, თუ ამჯერად რა დაადგინეს მათ. (იქნება მთელი მსოფლიო გარბის და ჩვენ აქ ხომ არ დავრჩებით).

ფსიქოლოგების თქმით, დეპრესია მამაკაცებს შორის სწრაფი ტემპებით იზრდება, რისი მიზეზიც მათი ფუნქციების დაკარგვაა. კერძოდ, იგულისხმება ოჯახის გამოკვების ფუნქცია. (ჩვენებურად რომ ვთქვათ “შემომტანი” აღარ არის). ამერიკაში ფინანსური კრიზისის დროს უმუშევრად დარჩენილი ადამიანებიდან 75% მამაკაცია. იქ სადაც ადრე მხოლოდ კაცები მუშაობდნენ, ახლა უკვე ქალები ართმევენ მათ სამუშაო ადგილებს. 2007 წელს ოჯახების 22%–ში “შემომტანის” ფუნქცია მთლიანად ქალზე მოდის, მაშინ როცა 2004 წელს ეს მაჩვენებელი მხოლოდ 4% იყო. მეცნიერების გარკვეული ნაწილი ფიქრობს, რომ მამაკაცი თავის უძველეს საქმიანობას დაუბრუნდება, ანუ სახლში იტრიალებს, საჭმელს მოამზადებს, დარეცხავს და ა.შ. საბედნიეროდ ყველა არ ეთანხმება ამ მოსაზრებას.

მატრიარქატი ბრუნდება? ისტორია ახალ წრე ბრუნვაზე მიდის? დაგვერხა კაცებს? ვინ გამოაცხობს ნაზუქს, ქმარი თუ ცოლი? აი, როგორ იწყება სქესთა შორის ომი ნაზუქების გამო.

საბოლოოდ ვინ გაიმარჯვებს ამ ბრძოლაში ძნელი სათქმელია, მაგრამ ახლა უკვე არის გამოკვეთილი ისეთი რაღაც–რაღაცეები, რაშიც ქალებმა გაიმარჯვეს:

• ჭორაობა და გაუთავებელი ლაქლაქი;
• შოპინგი;
• ინტუიცია;
• სენტიმენტალიზმი;
• ქარაფშუტობა;
• მოთმინება;
• ეშმაკობა;

და ა.შ.

პ.ს. სანდო წყაროებიდან შევიტყვე, რომ მომავალი წლიდან 8 მარტის კაცთა დღედ გადაკეთება იგეგმება, ამიტომ ვისარგებლებ შემთხვევით, როგორც ჩანს ბოლო შანსია წელს, და ყველა  ქალს გილოცავთ ქალთა დღეს.

ალბათ, თქვენ ჩემზე უკეთ იცით თუ რა სარგებლობა მოაქვს კოცნას – ის რომ ამბორი ხელს უწყობს სისხლის მიმოქცევას, აწყნარებს ნერვებს და ახშობს სტრესს, ავარჯიშებს სახის კუნთებს და ხელს უშლის ნაოჭების ნაადრევად გაჩენას, აძლიერებს იმუნურ სისტემას, ანელებს ათეროსკლეროზის განვითარებას, იწვევს წონის დაკლებას და ა.შ. დილით 20 წამიანი კოცნა, მთელი დღის განმავლობაში კარგი განწყობის საწინდარია. ასე რომ კითხვაზე, რა სარგებლობა მოაქვს მამალს, – უხ, მამალს კი არა, კოცნას – ვფიქრობ თამამად შეძლებთ პასუხის გაცემას.

საინტერესოა საიდან გაჩნდა კოცნა, ვინ იყვნენ ისინი ვინც პირველად აკოცეს ერთმანეთს. რა თქმა უნდა ამ კითხვაზე ცალსახა პასუხი არ არსებობს. ეჭვი მაქვს, რაღაც ნაკლებად რომანტიკული მიზეზი იქნებოდა. ერთ–ერთი თეორიის მიხედვით, ტუჩებში კოცნით ხდებოდა სულის ქორწილი… ასეა თუ ისე, დღეიდან სუფრაზე იმ წინაპრების სადღეგრძელოს დავლევ, რომლებმაც კოცნა მოიტანეს ჩვენამდე. რომ არა ისინი, ახლა შესაძლოა ცხვირის ცხვირზე მიდებით ვესალმებოდეთ ერთმანეთს.

კოცნის ერთ–ერთი ნაირსახეობა, ფრანგული ამბორი გახლავთ – მადლობა ფრანგებს.  ადამიანი გენიალური ქმნილებაა. ახლა მივხვდი თუ რატომ არის ადამიანის ენა ყოველთვის სველი. იგი მუდამ საბრძოლო მზადყოფნაშია ფრანგული ამბორის შესასრულებლად.

ბევრი ფიქრობს, რომ XXI საუკუნეში რომანტიკა აღარაა, მაგრამ როგორც ირკვევა არც ასე საგანგაშოდ ყოფილა საქმე. შორეულ ა.შ.შ.–ში, ჩვენი ქვეყნის სეხნია კოლეჯის, Georgia Tech–ის სტუდენტმა, მეტად ორიგინალური და რომანტიკული გაჯეტი შექმნა – Kiss Controller. საქმე ეხება ბოულინგის თამაშს ფრანგული კოცნის საშუალებით. თამშის წარმატებით დასასრულებლად საჭიროა პარტნიორის პირში ენის სწორად და სწრაფად სრიალი. აი, ნახეთ ვიდეო:

ვიდეო თამაშებისა და კოცნის მოყვარულები ნამდვილად კმაყოფილები დარჩებიან. სავარაუდოდ ტექნოლოგია კიდევ უფრო დაიხვეწება. ვინ იცის, იქნებ მალე ტეტრისის თამაშიც შევძლოთ მსგავსი მეთოდით. ამ მოწყობილობის გამოგონებამდე, იგივე სტუდენტმა თანამედროვე ტექნოლოგიების და კოცნის ერთმანეთთან დაკავშირება სხვა გზითაც სცადა. ამჯერად, ვიდეო თამაშების მაგივრად ფრანგული ამბორის დროს ხელსაწყო მუსიკალურ ბგერებს გამოსცემს. საკმარისია ენის სხვადასხვა მიმართულებით მოძრაობა და მუსიკა აჟღერებას იწყებს.  ვიდეოში უფრო კარგათ ნახავთ მოწყობილობის მუშაობის პრინციპს და მოუსმენთ ფრანგული ამბორის სიმფონიას. (გირჩევთ ვიდეო ბოლომდე ნახოთ, 2:04 წუთის შემდეგ იწყება სიმფონია)

მე თუ მკითხავთ, ეს ვარიანტი ბოულინგზე უკეთესია. ყველა შეყვარებულ წყვილს ეძლევა შანსი თავისი განუმეორებელი სიმფონიის შექმნისა, სადაც დირიჟორიც თავდ იქნება, კომპოზიტორიც, მუსიკოსი და მაყურებელიც. ასევე  საინერესო იდეად მეჩვენება, ფრანგული კოცნით მონიტორზე ასო ბგერები რომ იწერებოდეს – ნამდვილი სასიყვარულო ლექსები შეიქმნებოდა:

ნსაბდსფუვჰ ფგ იგჰც ცბცბბ

მცდვცბდფუ ქუპ ქდბქიპ

რამდენი დამიწერია. კოცნაზე ამდენი ლაპარაკი არ შეიძლება. ბოლოს მაინც ვიტყვი: ჩემი აზრით საჭიროა დედამიწის ცენტრში ცოცხალი ამბორის ქანდაკებები დაიდგას. (რა კარგია რომ დედამიწა მრგვალია და მისი ცენტრი ყოველი ფეხის  ნაბიჯზეა!). ჰო, კიდევ, თუნდაც ზღაპრები გაიხსენეთ, რამხელა მნიშვნელობა აქვს კოცნას ზღაპარში, ბაყაყებიც კი ლამაზ უფლისწულებად გადაიქცევიან ხოლმე კოცნის შემდეგ, მძინარე მზეთუნახავები…

დღეს ოლიმპიური სულისკვეთებით უნდა გავიმსჭვალო. არ გეგონოთ, ჭოკით ხტომა და დიდი სიმაღლეების დაპყრობა გადავწყვიტე, არც ისეა საქმე, რომ მარათონულ გარბენში მივიღო მონაწილეობა, 42 კილომეტრი და 195 მეტრი ვირბინო და ვიღაც კონკრეტულ ადამიანს ვუთხრა: მიყვარხარ. უბრალოდ 110 მეტრი უნდა გავირბინო ბარიერების გადალახვით 100 სიტყვაში.

დარწმუნებული ვარ ბარონი პიერ დე კუბერტენი ჩემი გადაწყვეტილებით იამაყებდა და ალბათ ოლიმპის მთაზე დაკრძალული მისი გული ხელახლა აძგერდა. გაიგონეთ? სპორტული პისტოლეტის ხმა გაისმა, უნდა გავიქცე, ფინიშთან შევხვდებიიით…

ჩინუა აჩებე “A Man of the People”

აფრიკა – პირველი ასოციაცია, რაც ამ სიტყვის გაგონებაზე მიჩნდება, ესაა ნახევრად შიშველი შავკანიანი ბავშვი, აბურცული ტუჩებით, სევდითა და შიმშილით სავსე დიდი თვალებით.

ნიგერია –  ფეხბურთელი ჯეი–ჯეი ოკოჩა, ფილიგრანული ტექნიკითა და საფირმო ფინტით. მისი თანამემამულე ჩინუა აჩებეც დიდი ტექნიკის, ამ შემთხვევაში სალიტერატურო, მფლობელია. მატჩი დაიწყო. ტრიბუნებზე მსხდომი რიგითი ნიგერიელი გულშემატკივრები, ის ადამიანები არიან, ვისზეც აჩებე წერს თავის წიგნში. მეგობრობა, პოლიტიკა, სიყვარული – ეს წიგნის მთავარი თემებია. მწერალი ისე გვიყვება ამბავს, რომ ვუვუზელას გამაღიზიანებელი ხმები არ გვესმის, თხრობის მანერა უფრო მელოდიურ მუსიკას ჰგავს. მის “მოკლე პასებში” დიდი ადამიანური გრძნობები დევს. მთელი “მატჩის” დროს ტრიბუნებიდან ნიგერიელი ხალხის შეძახილი ისმის.

აფრიკა – დღეიდან ჩემს ასოციაციების გალერეას ჩინუა აჩებე დაემატა.

——————————————

ესეც ასე, გარბენი დასრულდა და როგორც დაგპირდით ჩვენ ისევ ერთად ვართ. რაღაც უნდა მეთქვა კიდევ, მაგრამ აღარ მახსოვს. დავიშალეთ.